Chirurgia a fizjoterapia na wysiłkowe nietrzymanie moczu AD 7

Wyniki były podobne u kobiet poddanych zabiegom chirurgicznym po zabiegu fizjoterapeutycznym oraz u osób poddanych zabiegowi chirurgicznemu. Średnia liczba uczestniczących sesji fizjoterapeutycznych wyniosła 9,1 . 4,9 wśród kobiet, które nie przeszły do grupy poddanej zabiegowi chirurgicznemu, a 7,4 . 4,4 u kobiet, które przekroczyły próg (P = 0,06). Kiedy rozważaliśmy ostatnią ocenę PGI-I dla kobiet, które przeszły samą fizjoterapię i zostały utracone w wyniku obserwacji, okazało się, że 76% kobiet (16 z 21) nie zgłosiło poprawy (Tabela Dyskusja
W tym holenderskim, wieloośrodkowym badaniu porównano strategie początkowej operacji i początkowej fizjoterapii, z możliwością przejścia na operację, w leczeniu kobiet z umiarkowanym do ciężkiego, nietrzymaniem moczu z dominującym stresem. Kobiety losowo przydzielone do przeprowadzenia operacji początkowej były znacznie bardziej podatne na poprawę w okresie 12 miesięcy, niż te, którym przypisano początkową fizjoterapię. Chirurgia spowodowała również większą poprawę niż fizjoterapia we wszystkich drugorzędowych punktach końcowych. Korzyści z operacji utrzymywały się w analizach obejmujących wielokrotne przypisywanie brakujących danych. W kolejnej analizie per-protokolarnej kobiety z grupy fizjoterapeutycznej, które przeszły do grupy chirurgicznej, uzyskały wyniki podobne do tych u kobiet, które przeszły początkową operację, podczas gdy kobiety poddane jedynie fizjoterapii uzyskały znacznie mniej korzystne wyniki.
Nasze badanie ma kilka ograniczeń. Może wystąpić błąd wyboru. Kobiety z preferencją do zabiegu mogły być bardziej skłonne do udziału w badaniu, ponieważ w przeciwnym razie otrzymałyby wstępną fizjoterapię zgodnie z holenderskimi wytycznymi. Ponadto kobiety, które przeszły fizjoterapię ponad 6 miesięcy przed rozpoczęciem badania, mogły uczestniczyć w badaniu, chociaż stanowiły one tylko jedną piątą badanej populacji; negatywne doświadczenia z wcześniejszą fizjoterapią mogły negatywnie wpłynąć na ich przestrzeganie schematu badań i liczby sesji, na które uczęszczali, co mogło skutkować mniejszą skutecznością fizjoterapii. Jednakże ta możliwość nie jest poparta naszymi danymi; w grupie z fizjoterapią wcześniejsza fizjoterapia była podobnie częsta wśród osób, które przeszły na operację i tych, którzy jej nie wykonywali.
Wysoki wskaźnik rozszczepienia (49,0%) wśród kobiet przypisanych do grupy fizjoterapeutycznej komplikuje interpretację wyników, ponieważ stosowaliśmy zmodyfikowaną analizę zamiaru leczenia. Aby rozwiązać ten problem, przeprowadziliśmy analizę post-protokołów, która wykazała korzystny efekt dodatkowej operacji w grupie fizjoterapeutycznej.
Mocne strony naszych badań obejmują nasze losowe projektowanie i włączenie różnych ośrodków (24% holenderskich uniwersytetów i szpitali ogólnych), a także wielu lekarzy ginekologów, urologów i certyfikowanych fizykoterapeutów miednicy (17% certyfikowanych fizjoterapeutów miednicy holenderskiej)
[patrz też: kwas hialuronowy, mezoterapia igłowa, olej kokosowy ]

Tags: , ,

Comments are closed.

Powiązane tematy z artykułem: kwas hialuronowy mezoterapia igłowa olej kokosowy